Podczas konklawe 1492 energicznie zarządzał Rzymem jako kamerling. Popierał kandydaturę Rodrigo Borgii, za co ten odwdzięczył mu się nadaniem nowych beneficjów m.in. diecezji Cuenca (1493–1521) i Viterbo (1498–1506). 1497 należał do komisji kardynalskiej ds. reformy Kościoła. 1498-99 kierował przygotowaniami do obchodów roku jubileuszowego. Jako kardynał-protodiakon (od września do listopada 1503) koronował papieża Piusa III.
W listopadzie 1503 objął diecezję podmiejską Albano, w związku z czym w kwietniu następnego roku przyjął sakrę biskupią z rąk Juliusza II. W 1507 przeszedł do diecezji Sabina, a rok później Porto e Santa Rufina. Subdziekan kolegium kardynalskiego 1508–1511. Administrator diecezji Arezzo (1508–1511) i swojej rodzinnej miejscowości Savona (1508–1516). Po śmierci Oliviero Carafa w styczniu 1511 został nowym biskupem Ostia e Velletri i dziekanem kolegium kardynalskiego. W tej roli przewodniczył otwarciu Soboru Laterańskiego V w 1512 oraz konklawe 1513, na którym był zresztą poważnym kandydatem do tiary. Konsekrował nowego papieża Leona X. W 1517 przez kilka miesięcy był administratorem diecezji Lukka.