222, 226-227..
Służył Stefanowi Batoremu w rokowaniach dyplomatycznych w czasie wojny polsko-rosyjskiej 1577–1582.
W 1587 roku podpisał elekcję Maksymiliana III Habsburga. Po bitwie pod Byczyną w 1588 roku uszedł do Czech, a następnie do Szwecji, gdzie pojednał się z Zygmuntem III. Pełnił obowiązki mentora Zygmunta Wazy. W 1598 r. wstąpił do stanu duchownego. Popierał ruch kontrreformacji. Ma w swym dorobku kilka publikacji o tematyce społeczno-politycznej i historycznej.
Twórczość Największy rozgłos przyniosła mu po latach, wydana w 1598 roku, książka De optimo statu libertatis (O najlepszym stanie wolności). Postulował w niej umocnienie władzy monarszej w interesie całego państwa. Sprzeciwiał się wolnej elekcji. Uważał, że upadki państw należy przypisywać nie losowi, a nieudolności rządzących i rokoszom rządzonych. Apelował o poprawę doli niższych stanów pisząc: w dobrze urządzonej Rzeczypospolitej i plebejusze w wielkim mają być poważaniu, bo przez nich, przez rolnictwo, i miasta stoją, i kwitną państwa.