Jako kardynał był członkiem kilkunastu kongregacji kurialnych: Fabryki Świętego Piotra (od 1690), Kongregacji ds. Stanu Zakonnego (od 1690 do jej rozwiązania w 1698), Kongregacji ds. Wód, Bagien Pontyjskich i Doliny Chiana (od 1690, w tym od 1701 jako prefekt), Kongregacji ds. Soboru Trydenckiego (od 1690), Kongregacji ds. Kościelnych Immunitetów (od 1690), Kongregacji Rozkrzewiania Wiary (od 1690), Kongregacji ds. Obrzędów (od 1690), Kongregacji ds. Wizytacji Apostolskich (od 1690), Świętej Konsulty (od 1699), Trybunału Apostolskiej Sygnatury Łaski (od 1701), Kongregacji ds. Dróg (od 1701), Kongregacji ds. Ceremoniału (od 1701), Kongregacji ds. Wspomagania Rolnictwa (w latach 1701–1715), Kongregacji ds. Korekty Ksiąg Rytów Orientalnych (od 1719, jako prefekt), Kongregacji ds. Biskupów i Zakonników (od 1723, w tym od 1726 jako prefekt), Kongregacji Świętego Oficjum Inkwizycji (od 1726).
Zmarł w Rzymie, będąc ostatnim męskim przedstawicielem rodu Barberini. W 1728 doprowadził do małżeństwa swej jedynej bratanicy Cornelii Costanzy (1716–1797) z księciem Giulio Cesare Colonna di Sciarra (1702–1787).
Bibliografia Francesco Barberini
Kategoria:Włoscy kardynałowie XVIII wieku Kategoria:Urodzeni w 1662 Kategoria:Zmarli w 1738 Francesco Barberini Kategoria:Kardynałowie z nominacji Aleksandra VIII Kategoria:Ludzie związani z Rzymem Kategoria:Ludzie urodzeni w Rzymie Kategoria:Włoscy kardynałowie XVII wieku