Po upaństwowieniu Dubnicy okoliczni mieszkańcy planowali wykupić grunty, które od lat tu eksploatowali. W 1929 w Powiatowym Urzędzie Ziemskim w Sokółce złożono wniosek o parcelację majątku państwowego „uroczysko Dubnica”. Należało wówczas do gmin Nowy Dwór i Kuźnica. Parcelacji poddano ponad 360 ha gruntów. W 1930 27 osób z gmin Kuźnica, Nowy Dwór i Suchowola zawnioskowało o zakup rozparcelowanego obszaru. Niektórzy z nich powoływali się na służbę wojskową w czasie wojny polsko-bolszewickiej. Jednak Urząd Ziemski w Białymstoku, powołując się na art. 51 ustawy z 28 grudnia 1925, udostępnił 29 parcel (z wyłączeniem jednej do użytku wspólnego) na sprzedaż włościanom z przeludnionej Puszczy Zielonej, gdzie gospodarstwa były karłowate i niewydajne, nie było większych ośrodków miejskich i zakładów przemysłowych. Powiat ostrołęcki, z którego przybyła część osadników, był wówczas jednym z najsłabiej zurbanizowanych w województwie białostockim. Głównym Urząd Ziemski w Warszawie wskazał, że Kurpie poradzą sobie na nieużytkach, bo ich ojcowizna była równie trudna w gospodarowaniu.