okresowej powodzi, która stała się symbolem lokalnej jedności.
Pod koniec XIX wieku Bośnia zostaje zajęta przez Austro-Węgry, których administracja wprowadza niespotykany dotąd porządek i biurokrację, niezrozumiałą dla mieszkańców, którzy choć nieufni, odczuwają zmianę na lepsze. Choć kraj zamienia tylko jedną okupację na inną, autor ukazuje kontrast między brutalnymi i prymitywnymi rządami Turków, a cywilizowanym i tolerancyjnym porządkiem austro-węgierskim. M.in. zbudowana zostaje linia kolejowa łączącą miejscowość z resztą kraju, co wywiera ogromny wpływ na życie mieszkańców. Miasto zatraca swój wschodni charakter; z zachodu napływają nowa moda, języki, pracownicy, kultura, a także socjalistyczne i nacjonalistyczne idee, które wkrótce zaważą na losach społeczności. Nowa ideologia porywa młodych Serbów, wśród których wzmagają się dążenia niepodległościowe. Po zamachu w Sarajewie i wypowiedzeniu wojny Serbii, w okolicy rozpoczynają się walki, a na ulice miasta spadają pociski artyleryjskie.