Szersze poparcie chrześcijaństwo feministyczne uzyskało po 1808. Na Zachodzie idee chrześcijaństwa feministycznego głosili: Fredrik Franson (1852–1908), norweski pastor, popierający kapłaństwo kobiet.https://web.archive.org/web/20070219045320/http://www.wheaton.edu/bgc/archives/GUIDES/087.htm (1) July 10, 1888—Evangelistkurs. Adoniram Judson Gordon (1836–1895), amerykański rzecznik kapłaństwa kobiet. Katharine Bushnell (1856–1946), amerykańska lekarka i misjonarka. Catherine Booth (1829–1890), współzałożycielka Armii Zbawienia. Frances Willard (1839–1898), chrześcijańska sufrażystka.
Od lat 1970. pojawiło się współczesne chrześcijaństwo feministyczne, inspirowane feminizmem II fali (np. ruch Kościół Kobiet), obecne wśród wyznawców wszystkich większych wyznań chrześcijańskich, które domaga się równouprawnienia kobiet w życiu Kościołów (uważanych za patriarchalne) i w wielu Kościołach protestanckich już wprowadziło kapłaństwo kobiet. Tę formę chrześcijaństwa oficjalnie przyjął Kościół Episkopalny w Stanach Zjednoczonych. Inne Kościoły feministyczne to: Chrześcijańska Wspólnota Feministyczna, Luterański Kościół Ebenezera i Feministyczny Kościół Uniwersalnej Miłości (w Stanach Zjednoczonych).