do marca 1939 roku pełnił funkcję ministra bez teki w rządzie czechosłowackim. Jednocześnie był pierwszym dowódcą nielegalnie działającej Gwardii Hlinkowej. Od 11 do 14 marca sprawował funkcję premiera autonomicznej Słowacji, po Jozefie Siváku. Do 18 kwietnia był ministrem spraw wewnętrznych niepodległego Państwa Słowackiego. Był przeciwnikiem wprowadzenia wojsk niemieckich na terytorium Słowacji, co uczynił rząd dr Tiso.
Z powodu swoich polonofilskich sympatii (był wielkim zwolennikiem wzmocnienia politycznych związków z Polską) oraz konfliktu z ks. J. Tiso i jego sympatykami został odsunięty od spraw państwowych i wysłany jako ambasador do Stolicy Apostolskiej, gdzie przebywał do końca wojny. Jego zwolennicy występowali przeciwko zbrojnej napaści Niemiec na Polskę we wrześniu 1939 roku. Następnie wyemigrował do Kanady, gdzie założył Słowacką Radę Narodową na uchodźstwie. W 1947 roku został zaocznie skazany przez władze czechosłowackie na karę 20 lat więzienia.