thumb|Pierwsza komunia z 1887 roku Apolinary Kotowicz (ur. 24 marca 1859 w Bieczu, zm. 21 kwietnia 1917 w Jaśle) – polski malarz pejzażysta, twórca scen rodzajowych, portrecista, dekorator teatralny, fotograf amator.
Życiorys Apolinary Kotowicz, syn Antoniego Kotowicza i Kazimiery Matyldy Kotowicz z Przyłęckich. Urodził się w Bieczu 24 marca 1859 roku. Jego ojciec był znanym w Bieczu lekarzem, wykształconym we Lwowie. Apolinary Kotowicz początkowe nauki pobierał w Tarnowie. Następnie przeniósł się do Krakowa, gdzie spędził większą część swojego dorosłego życia: lata 1878-1904. Kształcił się w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych (1878-1887). Pedagogiczną opiekę nad młodym Kotowiczem sprawowali Jan Matejko, prowadzący zajęcia z malarstwa historycznego i Władysław Łuszczkiewicz, który uczył rysunku wstępnego, z antyku i modela żywego, a także perspektywy, anatomii i historii powszechnej. Po zakończeniu studiów Kotowicz wyjechał na dwuletnie rządowe stypendium do Monachium. Tam kontynuował naukę malarstwa w prywatnej szkole Simona Hollósyego – malarza pochodzenia węgierskiego. W tym czasie, wraz z innymi studentami szkoły Simona Hollósyego wyjeżdżał na wakacyjne plenery na Węgry.
Po powrocie z Monachium Apolinary Kotowicz zamieszkał w Krakowie.