Gdy Strauß po przegranych wyborach jednak pozostał premierem Bawarii, Kohl w dalszym ciągu był przywódcą opozycji.
Kanclerz federalny Po zerwaniu 17 września 1982 socjalliberalnej koalicji kanclerza Helmuta Schmidta, istniały znaczące różnice zdań w kwestii prowadzenia polityki gospodarczej RFN (powodem był m.in. dokument strategiczny FDP, opracowany przez Ottona Grafa Lambsdorffa, a zawierający neoliberalne stanowisko w sprawie reformy rynku pracy) – 20 września 1982 FDP i CDU/CSU rozpoczęły rozmowy koalicyjne. mały|Ronald Reagan i Helmut Kohl, 1982 mały|François Mitterrand i Helmut Kohl, 1987 Kohl został nominowany na urząd kanclerski i 1 października 1982 dzięki pierwszemu udanemu w historii Bundestagu konstruktywnemu wotum nieufności dla kanclerza Helmuta Schmidta został wybrany szóstym kanclerzem federalnym. Ministrem spraw zagranicznych pozostał, jak w dotychczasowej koalicji socjalliberalnej, Hans-Dietrich Genscher. Zmiana koalicjanta była w samej FDP kwestią sporną, gdyż FDP szła do wyborów w 1980 pod hasłami wejścia w koalicję z SPD, podnoszono brak materialnej legitymacji. Formalnie jednak krok ten był zgodny z konstytucją. Ponadto fotel kanclerza dla Kohla nie wynikał wprost z wyborów.