Datowanie metodą archeomagnetyczną, in. metoda paleomagnetyczna – metoda datowania względnego kalibrowanego opierająca się na dwóch zjawiskach:
zmiany kierunku linii pola magnetycznego zapamiętaniu natężenia pola magnetycznego i jego kierunku w cząsteczkach tlenków żelaza poddanych wysokim temperaturom (glina jest poddawana wysokim temperaturom w procesie wypału ceramiki).
Datowanie archeomagnetyczne polega na zmierzeniu orientacji i natężenia pola magnetycznego w obrębie niezaburzonych obiektów archeologicznych, takich jak paleniska i piece; następnie dokonuje się porównania otrzymanych wyników z tabelami dawnych orientacji magnetycznych w danym regionie, co pozwala określić absolutny wiek obiektuAshmore W., Sharer R. J., Odkrywanie przeszłości. Wprowadzenie do archeologii... s. 284..
Zawarte w glinie cząsteczki tlenków żelaza układają się na stałe zgodnie z orientacją i natężeniem ziemskiego pola magnetycznego w momencie studzenia po wypalaniu (temperatura Curie). Dzięki porównaniu kierunku linii pola magnetycznego w przedmiotach glinianych wydatowanych bezwzględnie można wydatować znaleziska. Sekwencje chronologiczne muszą być oddzielne dla poszczególnych regionów w związku ze zmiennością ziemskiego pola magnetycznego.