Kościół św. Jakuba w Lubece () – jeden z pięciu głównych kościołów na lubeckim Starym Mieście. Powstał jako świątynia ludzi morza. Poświęcony w 1334, jest jedną ze stacji Drogi św. Jakuba () z Europy północnej do Santiago de Compostela. Jest jednym z głównych zabytków lubeckiego hanzeatyckiego Starego Miasta, które w 1987 zostało wpisane na listę dziedzictwa kulturowego UNESCO.
Architektura Świątynia to trójnawowy gotycki kościół halowy z 1300, zbudowany w miejscu zniszczonego wielkim pożarem (1276) kościoła romańskiego, o którym wspominano już w 1227. Przypuszcza się, że fryz na wieży kościelnej oraz mur nawy bocznej są pozostałościami po poprzednim budynku romańskim. XIII-wieczne plany nadania kościołowi formy bazyliki nie zostały nigdy zrealizowane.
Wystrój wnętrza Ołtarz główny W 1287 kościół otrzymał znaczną darowiznę na budowę nowego ołtarza. Stół ołtarzowy (mensę) wraz z prezbiterium poświęcił w 1334 biskup Heinrich II Bochholt. W 1435 zainstalowano ołtarz główny autorstwa nieznanego artysty, nazywanego mistrzem ołtarza św. Jakuba. Obecne ołtarz ten znajduje się w zbiorach Państwowego Muzeum w Schwerinie.
Aktualny ołtarz główny to dzieło Hieronymusa Hassenberga z 1717.