Mimo dowodzenia oddziałami holenderskimi książę zachował swe stanowiska jako feldmarszałka austriackiego i cesarskiego. Po śmierci Wilhelma IV w 1751 roku został kapitanem generalnym wojsk w Holandii i pełnił tę funkcję do 1766 roku. Od 1779 roku książę stał się celem pamfletów, pisanych przez tzw. frakcję patriotów, w tym: Jurjen Lankbein of de Mof Commis; De door Patricius verlichte Vaderlanders, 1779; Jaloursen Joseph; De Mof Meesterknegt, 1781; De Aristokraten, 1785; De Hertog van Wolffenbuttel; Het Politicq en Staatkundig Marionetten-Spel.
W 1784 roku książę musiał opuścić sprawowany urząd. W 1787 roku wojska pruskie wkroczyły do Holandii i obaliły wielkiego pensjonariusza Pietera van Bleiswijka, największego wroga księcia brunszwickiego.
Przypisy Letterkundig woordenboek voor Noord en Zuid (1952), K. ter Laan.
Bibliografia Bootsma, N.A. (1962) De hertog van Brunswijk, 1750-1759. Assen: Van Gorcum, Historische Bibliotheek;