Judyta Bawarska (ur. 805, zm. 19 lub 23 kwietnia 843) – córka hrabiego Welfa I i Jadwigi, kobiety z możnego saskiego rodu.
W 819 r. w Akwizgranie poślubiła cesarza Ludwika I Pobożnego (czerwiec 778 - 20 czerwca 840), syna cesarza Karola Wielkiego i jego drugiej żony, Hildegardy Sabaudzkiej, córki hrabiego Gerolda z Vinzgouw. Ludwik i Judyta mieli razem syna i córkę: Gisela (820 - 5 lipca 874), żona księcia Eberharda z Friuli, miała dzieci Karol II Łysy (13 czerwca 823 - 5/6 października 877), król Franków Zachodnich, cesarz
Judyta dążyła do zapewnienia Karolowi jakiejś dzielnicy, co jednak wywołało konflikt z synami Ludwika z jego pierwszego małżeństwa z Ermengardą. W 829 r. jeden z nich, Lotar I, oskarżył macochę o cudzołożny związek z Bernardem z Septymanii, który miał również być ojcem Karola. W 830 r. kolejny z braci, Pepin I Akwitański, obległ ojca i macochę w Compiegne. Para cesarska dostała się do niewoli, a Judytę osadzono w klasztorze św. Krzyża w Poitiers. Władzę przejął najstarszy z rodzeństwa, Lotar I, co nie spodobało się jego młodszym braciom, Pepinowi i Ludwikowi, którzy uwolnili ojca z klasztoru. Po kilkuletniej wojnie Lotar został wyparty do Italii, wcześniej raz jeszcze w latach 833-834 zdobywając władzę (Judyta znalazła się wtedy na wygnaniu w Tortonie).