Aresztowany przez bolszewików został wywieziony do Moskwy, gdzie od 28 marca do 24 lipca 1918 przetrzymywano go w Tagańskiem więzieniu. Zachorował tam na tyfus i zapalanie płuc, a w końcu sierpnia 1918 przybył do Warszawy.
Od listopada 1918 służył w Wojsku Polskim, gdzie na rozkaz Rady Regencyjnej i gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego organizował 4 pułku ułanów, którego został dowódcą. 25 lipca 1919 lekko ranny w prawą rękę pod Rakowem. Dowódca Grupy Zaniemeńskiej i od 8 października 1919 dowódca 2 Brygady Jazdy, w czasie wojny polsko-bolszewickiej. 29 maja 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu pułkownika, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Za „kierowanie Grupą Kawalerii, mężną postawę w zdobywaniu Ejszyszek, odparcie kontrataków nieprzyjaciela na Raków (6 sierpnia 1919), gdzie wielokrotnie dawał dowody osobistej odwagi i brawury”, 30 czerwca 1921 otrzymał krzyż „Virtuti Militari” V klasy.