Śiwaizm kaszmirski (dewanagari कश्मीर शैवदर्शन, trl. kaśmīr śaivadarśana, ang. Kashmir Shaivism) – jedna z sześciu głównych szkół filozoficzno-religijnych śiwaizmu (trzech do dziś istniejących). Śiwaizm kaszmirski rozkwitał w IX–XIII wieku, głównymi eksponentami byli: Wasugupta, Abhinawagupta i Kszemaradźa.
Tradycja nigdy nie rozpowszechniła się poza region Kaszmiru. Dziś niewielka liczba zwolenników pozostała głównie wśród społeczności tzw. kaszmirskich Panditów w rejonie Dżammu w północno-zachodnich Indiach.
Tradycje kaszmirskie Śiwaizm w rejonie Kaszmiru to następujące znane szkoły:
śajwasiddhanta – do XI w., dualistyczna, odnowiona na południu spanda – doktryna wibracji, monizm śiwaicki pratjabhidźńa – doktryna rozpoznania, monizm śiwaicki trika – syntetyczna
System monistyczny System monistyczny ma wiele podobieństw do adwajtawedanty. Śiwaici kaszmirscy wierzą, że świat jest nierealny i że jedynym powodem jego istnienia jest fakt, że atman jeszcze nie poznał brahmana. Według nauk śiwaizmu kaszmirskiego moksza polega na nagłym rozpoznaniu (pratjabhidźńa) prawdziwej natury Boga.