Na powierzchni niektórych kryształów (turmalinu, kwarcu, soli Seignette’a i innych) zaobserwowali oni ładunki elektryczne, których wartość była proporcjonalna do przyłożonego naprężenia. W 1881 Gabriel Lippmann na podstawie rozważań termodynamicznych wysnuł wniosek, że możliwe jest również występowanie zjawiska odwrotnego, polegającego na deformowaniu się kryształów pod wpływem pola elektrycznego. Możliwość ta została wkrótce potwierdzona doświadczalnie przez braci Curie. Analizę teoretyczną zjawiska, wraz z określeniem klas kryształów, w których może ono zachodzić podał w roku 1910. Pierwsze zastosowania praktyczne piezoelektryków datują się na lata pierwszej wojny światowej, gdy Paul Langevin zaproponował zastosowanie ich w nadajnikach i odbiornikach fal ultradźwiękowych urządzeń hydrolokacyjnych do wykrywania okrętów podwodnych. Pierwsze badania piezoelektrycznych polimerów przeprowadził Brain w 1924 roku. W Polsce przez wiele lat produkcją piezoceramiki zajmowały się zakłady Unitra CERAD, mieszczące się w Warszawie przy ul.