Teoria „kredytu obrotowego” Misesa jest swego rodzaju kombinacją teorii naturalnej stopy procentowej rozwiniętej przez szwedzkiego ekonomistę Knuta Wicksella oraz austriackiej teorii kapitału naszkicowanej przez Carla Mengera i rozszerzonej później przez Eugena von Böhm-Bawerka. Nie bez znaczenia na poglądy Misesa pozostaje także wpływ , która podobnie jak on przyczyn fluktuacji gospodarczych upatrywała w ekspansji monetarnej. Dalszy wkład teoretyczny do tej teorii wnieśli m.in. Murray N. Rothbard, oraz Jesus H. de Soto.
Nadmierna ekspansja kredytowa jako przyczyna recesji Austriacka teoria cyklu koniunkturalnego wychodzi z porównania ekonomicznej ekspansji spowodowanej wzrostem oszczędności (savings-induced boom), która jest, zdaniem Austriaków, zjawiskiem pozytywnym i do utrzymania (sustainable) z ekspansją spowodowaną nadmiernym kredytem (credit-induced boom), która z kolei, zdaniem Austriaków, jest zjawiskiem negatywnym i nie do utrzymania (nonsustainable). Za „nadmierny kredyt” uważają oni generalnie taki kredyt, który przewyższa oszczędności. Stąd też Austriacy postulują pieniądz oparty na kruszcu (konkretnie na złocie) i likwidację banków centralnych, które winią oni za kreację nadmiernego kredytu.