Metoda jest stosowana głównie do spawania stali (w tym również nierdzewnych), lecz można nią spawać także stopy glinu, niklu i miedzi.

Początki i rozwój

Przez ponad 80 lat od odkrycia łuku elektrycznego w 1800 spawanie elektryczne prawie się nie rozwijało. W 1885 roku dwóch inżynierów — Rosjanin greckiego pochodzenia Nikołaj Benardos oraz Polak Stanisław Olszewski — wynalazło nową elektryczną metodę spawalniczą nazwaną przez nich Elektrogefest. Jej nazwa pochodziła od połączenia dwóch słów – „elektryczność” oraz od imienia greckiego boga ognia „Hefajstosa”. Inżynierowie ci zaprojektowali również wszystkie obecnie używane w procesie spawania elementy jak oryginalną spawarkę transformatorową zasilaną prądem zmiennym, umieszczoną w uchwycie elektrodę (wówczas nietopliwą, węglową), zacisk masy oraz łączące całość kable. Cały proces oparty był na wykorzystaniu zjawiska łuku elektrycznego i dzięki prostocie użytkowania upowszechnił się on na całym świecie do tego stopnia że data 10 października 1885 będąca przyznaniem obu inżynierom francuskiego patentu uznawana jest obecnie za datę narodzin nowoczesnego spawalnictwa.