Ukraińcy uważali, że został on zabity przez strażników więziennych podczas przymusowego karmienia.

Przed wojną Iwan Kłymiw był wielokrotnie więziony za działalność antypaństwową. Przeszkodziło mu to w ukończeniu studiów. Na początku 1932 roku został skazany na 6 miesięcy więzienia za wypowiedzi uznane za antypolskie. W grudniu 1933 roku trafił do więzienia na 15 miesięcy za przynależność do OUN i kolportowanie nielegalnych wydawnictw. Wkrótce po wyjściu na wolność trafił do Berezy Kartuskiej, skąd został wypuszczony 17 stycznia 1936 roku. Natychmiast po uwolnieniu wrócił do działalności w OUN, za co został ponownie skazany, tym razem na 10 lat pozbawienia wolności. Wyrok odbywał najpierw w więzieniu w Łucku a później w Rawiczu. Wypuszczony na wolność przez polskie władze we wrześniu 1939.

Ukończył szkołę oficerską im. płk. Konowalca w Krakowie. Na początku 1940 został skierowany wraz z Dmytrem Myronem na tereny okupowane przez ZSRR w celu prowadzenia działalności antysowieckiej. W maju 1940 przejął od Myrona obowiązki krajowego przewodniczącego OUN na zachodniej Ukrainie.

Podczas rozłamu w OUN opowiedział się po stronie Stepana Bandery.