Marko Carynnyk wiąże wybuch pogromu lwowskiego z przybyciem Iwana Kłymiwa 1 lipca 1941 do Lwowa. Zdaniem tego badacza podkomendni „Łehendy” odpowiadają także za organizację pogromów w Złoczowie i Tarnopolu.

Po ogłoszeniu Aktu Odnowienia Państwa Ukraińskiego został ministrem koordynacji politycznej w rządzie Jarosława Stećki.

W sierpniu 1941 roku wydał instrukcję, w której nakazał m.in. tworzenie list „Polaków, Żydów, fachowców, oficerów, przywódców i wszelkiego elementu wrogo nastawionego przeciw Ukrainie i Niemcom”. W instrukcji znalazło się także polecenie umieszczania na murach i płotach napisów domagających się uwolnienia Stepana Bandery i Jarosława Stećki. „Nie chcemy, by na Ukrainę wrócili polscy i żydowscy dziedzice oraz bankierzy. Śmierć Moskalom, Polakom, Żydom i innym wrogom Ukrainy” – brzmiał fragment polecanego napisu.

Na początku 1942 wszedł w konflikt z Mykołą Łebediem, próbując stanąć na czele Prowodu OUN-B. W konsekwencji został przesunięty na niższe stanowisko oficera do specjalnych poruczeń referenta wojskowego.

W październiku 1942 roku brał udział w konferencji referentów wojennych OUN we Lwowie.

4 grudnia 1942 roku został we Lwowie aresztowany przez Gestapo i następnego dnia zakatowany podczas przesłuchania.

Przypisy

Bibliografia