mały|Artystyczna wizja kłobuka Kłobuk, kołbuk – w wierzeniach słowiańskich demon opiekujący się dobytkiem i ogniskiem domowym. Utożsamiany z duszą martwego płodu. Przybierał najczęściej postać zmokłej kury, a także kaczki, gęsi, sroki, wrony, kota, a nawet człowieka.
Wiara w kłobuki żywa była głównie w południowych (polskojęzycznych) rejonach dawnych Prus Wschodnich, przede wszystkim wśród Warmiaków (z południowej Warmii), w mniejszym zakresie wśród Mazurów, jak również na Śląsku.
Kłobuka można było sprowadzić do domu, kusząc go jedzeniem lub przygarniając kurczaka. Można także było go sobie „wyhodować”, zakopując pod progiem domu poroniony płód, który po siedmiu dniach (według innych podań: miesiącach lub latach) zamieniał się w kłobuka.
Rola kłobuka Kłobuk dbał o pomnożenie majątku swojego gospodarza. Czynił to jednak, okradając sąsiadów. Od swojego właściciela wymagał opieki, a także osobnego, pomalowanego na czarno pokoju, znajdującego się na końcu strychu lub w innym, trudno dostępnym miejscu. Źle potraktowany, może się mścić. W takiej sytuacji, według niektórych podań, zmiana miejsca zamieszkania czy porzucenie demona mogło nie dać efektów. Jeśli ktoś, kto czerpał z jego mocy, próbował się go pozbyć, zdobyte dobra mogły zmienić się w pokryte pleśnią plewy o nieprzyjemnym zapachu, którego nie dało się pozbyć.