Pogarszające się warunki chłopów doprowadzały do powstań, buntów (w tym rebelii ) oraz wyludniania się wsi. Najbardziej zaniedbaną prowincją była Anatolia, rząd kierował więcej uwagi w kierunku prowincji europejskich.
Selim III (1789-1807) podjął nieskuteczną próbę reformy skarbowej. W jej ramach starano się przyłączać timary do dóbr państwowych lub przekształcić je w zwykłą dzierżawę (iltizam) z której wpływ miał zalesić fundusze na nową armię Nızam-ı Cedid. Działania te miały także na celu stopniowe eliminowanie wojsk prowincjonalnych. Mimo to część majątków w zamian za niski dochód były nadawane wysoko postawionym rodom i dzierżawcom. W okresie rządów Mahmuda II (1808-1839), głównie na terenach europejskich, wielkie timary i ziamety zaczęły być stopniowo zastępowane wielkimi posiadłościami ziemskimi, Folwarkami. Nie poprawiało to jednak sytuacji osiadłych w nich chłopów oddających połowę swoich zbiorów i płacących podatki państwu. Utrzymywany dalej przymus sprzedaży pszenicy i części innych produktów rolnych po wyznaczonej cenie nadal rujnował gospodarkę rolną (zniesiony w 1838 r.).