Podporządkowano jej również posterunki FS i NB.

Od stycznia 1946 Grupa otrzymała kryptonim „Janosik”, a od marca „Otto”, a jej skład stopniowo się zmniejszał, aż do 1616 żołnierzy w końcu marca.

18 kwietnia 1946 Grupa Operacyjna „Otto” została wzmocniona (do 7000 żołnierzy) i przemianowana na Grupę Operacyjną „Ocel”.

Dowódcą GO „Ocel” był płk Jan Heřman.

Działanie Grupa Operacyjna „Ocel” otrzymała zadanie ochrony granic Czechosłowacji, oraz wypędzenia za granicę oddziałów UPA. W tym celu zorganizowano linię obrony granicy na odcinku rzeka Poprad - Użok. Linia ta opierała się na utworzonym systemie punktów oporu (w sile od plutonu do kompanii), rozmieszczonych na prawdopodobnych kierunkach przemarszu oddziałów UPA.

Do kwietnia 1946 wojska polskie i czechosłowackie nie współpracowały. Dopiero po utworzeniu GO „Rzeszów” 29 kwietnia 1946 zorganizowano przygotowawcze spotkanie na granicy koło Dukli, a 6 maja 1946 naradę w Cieszynie. Na naradzie tej ustalono metody walki z UPA i udzielania pomocy w akcjach pościgowych, oraz formy łączności i znaki rozpoznawcze.