Celem przekładu Nowej Biblii króla Jakuba było uwspółcześnienie słownictwa i gramatyki Biblii króla Jakuba przy zachowaniu klasycznego stylu i piękna siedemnastowiecznej Biblii. Chociaż bazą dla przekładu były te same, jak w przypadku Biblii Autoryzowanej, źródła hebrajskie i greckie (m.in. Textus receptus), przekład ten sygnalizuje ewentualne różnice w stosunku do innych oryginalnych rękopisów.
Modernizacja Biblii króla Jakuba Zgodnie z przedmową do Nowej Biblii króla Jakuba (s. v-vi), przekład Starego Testamentu bazował na stuttgartskiej edycji Biblii Hebraica z 1967/1977 przy jednoczesnej konfrontacji z tekstem Biblii rabinicznej wydanej przez Daniela Bomberga, na której oparta jest Biblia Autoryzowana. Ponadto korzystano, podobnie jak w przypadku Biblii Króla Jakuba, z tekstu masoreckiego (ben Asher).
Nowy Testament Nowej Biblii króla Jakuba, został oparty na Textus receptus, podobnie jak w Biblii Autoryzowanej. Choć samo tłumaczenie NKJV było oparte jedynie na źródłach w językach oryginalnych, rozwiązania translatorskie oraz styl jakiego użyto w Nowej Biblii Króla Jakuba, bazowały na Biblii Autoryzowanej.