Zasiedzenie (niem. Ersitzung) – sposób nabycia własności rzeczy ruchomej lub nieruchomości wskutek upływu czasu.
Ruchomości Kto ma w posiadaniu samoistnym przez okres 10 lat cudzą rzecz ruchomą, nabywa jej własność przez zasiedzenie, jeśli pozostaje w dobrej wierze co do tego, że przysługuje mu jej własność. Na skutek zasiedzenia gasną prawa osób trzecich na rzeczy, chyba że nie są objęte dobrą wiarą posiadacza, który o tych prawach wiedział lub powinien był wiedzieć, gdyby nie dopuścił się rażącego niedbalstwa (§ 937 – § 945 BGB).
Nieruchomości Zasiedzeniu podlegają tylko nieruchomości mające urządzoną księgę gruntową. Zasiedzieć nieruchomość może ten, kto pozostaje jej posiadaczem samoistnym przez okres 30 lat, choćby posiadał w złej wierze.
Zasiedzenie intabulowane Dla zasiedzenia konieczne jest, by posiadacz figurował błędnie w księdze gruntowej prowadzonej dla nieruchomości jako jej właściciel. Ten sam wymóg dotyczy zasiedzenie ograniczonego prawa rzeczowego, z którego wynika prawo do posiadania nieruchomości cudzej (służebność gruntowa, użytkowanie).