Z kolei w 2006 roku prof. Gislin Dagnelie z amerykańskiego Johns Hopkins University opracował prototyp sztucznego oka mającego przywrócić zdolność widzenia ludziom którzy zachorowali np. na zwyrodnienie plamki związane z wiekiem. Jego głównym elementem jest chip elektroniczny, wszczepiany w gałkę oczną i połączony z kamerą w okularach pacjentów, umożliwiający odczytywanie sygnałów z kamery przez mózg.
Głęboka stymulacja mózgu
Poprzez implantację urządzenia zwanego rozrusznikiem mózgu, które wysyła impulsy elektryczne do określonej części mózgu, dochodzi do stymulacji nerwów. Zależnie od rodzaju choroby pacjenta, lekarze wprowadzają elektrody do dotkniętego schorzeniem fragmentu mózgu albo do nerwu błędnego. Następnie pacjentowi wszczepia się stymulator, umieszczany w klatce piersiowej albo w okolicy karku. Powstające w urządzeniu impulsy elektryczne „wyciszają” komórki nerwowe fałszując bodźce.
Metodę tę zaaprobowała amerykańska Agencja Żywności i Leków w leczeniu drżenia samoistnego, choroby Parkinsona i dystonii.