Jan Łożański ps. „Orzeł”, „Bokser”, „Jan Madejski” (ur. 4 lutego 1912 w Posadzie Zarszyńskiej, zm. 21 czerwca 1990 w Sanoku) – żołnierz ZWZ-Armii Krajowej, kurier Komendy Głównej ZWZ–AK, podporucznik Polskich Sił Zbrojnych, w młodości wszechstronny sportowiec, zawodowo urzędnik rolniczy, a także działacz sportowy.

Życiorys thumb|240px|Jan Łożański thumb|240px|Stanisław Marusarz (sportowiec i kurier) oraz Jan Łożański podczas I Zjazdu Kurierów w Zakopanem (1971) thumb|240px|Grobowiec Jana Łożańskiego (2018) thumb|240px|Tabliczka nagrobna Jana Łożańskiego Urodził się 4 lutego 1912 w Posadzie Zarszyńskiej w rodzinie kolejarskiej. Był synem Franciszka i Franciszki z domu Czaja. W okresie II Rzeczypospolitej był aktywnym sportowcem, uprawiał narciarstwo, piłkę nożną (był bramkarzem Korony Sambor), koszykówkę, boks, lekkoatletykę. Na początku kwietnia 1933, jako zawodnik Unii Lublin zajął drugie miejsce w organizowanym w tym w mieście biegu przełajowym na dystansie 3 kilometrów, ustępując o ok. 100 metrów jedynie Wiktorowi Kramkowi (medaliście mistrzostw Polski z lat 30.). W styczniu 1934 reprezentując klub Unia zdobył bokserskie mistrzostwo juniorów okręgu lubelskiego w wadze półciężkiej. Na 4 lutego 1934 był anonsowany do jednej z walk na mecz międzymiastowy Lublin-Białystok (wynik 6:8).