Ptak charakteryzował się małymi skrzydłami nie umożliwiającymi mu aktywnego lotu.
Gniazdo zawierało zazwyczaj 4–5 jaj, którymi opiekowały się oboje rodziców.
Początkiem zagłady perkozka gwatemalskiego był rok 1958, a później 1960, kiedy to wprowadzono do jeziora Atitlán dwa agresywne gatunki ryb: bassa małogębowego (Micropterus dolomieu) i bassa wielkogębowego (Micropterus salmoides). Ryby te znacznie zredukowały populację krabów i ryb, które były pożywieniem dla perkozka gwatemalskiego. Ponadto ofiarą wprowadzonych do środowiska obcych gatunków ryb często padały pisklęta perkozka. Liczebność populacji w latach 1960–1965 spadła z 200 do 80 osobników. Dzięki staraniom Anne LaBastille w celu utrzymania tego gatunku przy życiu populacja w 1973 roku wzrosła ponownie do 210 osobników. Po trzęsieniu ziemi w Gwatemali w 1976 roku dno jeziora załamało się i poziom wody znacznie opadł, co ponownie spowodowało drastyczny spadek populacji ptaków. W 1983 roku naliczono jedynie 32 osobniki, z czego część uznana została za hybrydy z perkozkiem grubodziobym. Ostatnie dwa osobniki zaobserwowano w 1989 roku. Ostatecznie sklasyfikowano ten gatunek perkoza za wymarły.
Przypisy
Linki zewnętrzne Zdjęcie przedstawiające perkozka gwatemalskiego
Kategoria:Nieloty Kategoria:Wymarłe perkozy Kategoria:Wymarłe ptaki holocenu Kategoria:Wymarłe ptaki Ameryki Północnej Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1929 roku