Stosowany był w Koronie jako prawo posiłkowe (stosowane w razie braku odnośnych rozwiązań w prawie miejscowym), w tym celu przetłumaczono go na język polski w roku 1614Władysław Rozwadowski Prawo rzymskie. Zarys wykładu wraz z wyborem źródeł, Poznań 1992, s. 47..
Kilkakrotnie przedrukowywany (1619, 1648, 1698, 1744, 1786, 1819)Zgodnie z kartą tytułową ostatniego wydania w Wilnie 1819 r. Statut przewidywał wyłączność terytorialną jego obowiązywania nawet w stosunku do cudzoziemców. Przewidywał również posiłkowe stosowanie „inszych praw chrześcijańskich”, co interpretowano jako możność posługiwania się prawem rzymskim jako prawem powszechnym narodów chrześcijańskichRozdział IV art. 54 Jako strony u sądu za pozwy zachować się mają i sąd aby z głowy swej nic nie sądził w zdaniu ostatnim: A gdzieby czego w tym Statucie nie dostawało, tedy sąd przychylając się do bliższéj sprawiedliwości, według sumienia swego i przykładem innych praw chrześciańskich to odprawować i sądzić ma. Prawa Rzeczypospolitej zabraniały wydawania wyroków bez podstawy prawnej (novum emergens) pod rygorem nieważności (O dekretach Trybunalskich w Koronie, у w W. X. Litewskim 1638 Volumina Legum. Tom 3 s. 444, O Trybunale W. X. Litewskiego 1641 Volumina Legum. Tom 4 s. 11).. Składał się z 488 artykułów rozmieszczonych w 14 rozdziałach.