Od 6 czerwca 1771 do 2 czerwca 1774 był sekretarzem spraw zagranicznych, na tym stanowisku zastąpił wuja swojej żony – Ludwika Phélypeaux. Był zwolennikiem pokojowej koegzystencji z Prusami, co niestety wykorzystał Fryderyk Wielki uznając, że ma wolną rękę w kształtowaniu losów Polski. Jego dalszej karierze stanęła na drodze niechęć, jaką darzyła go Maria Antonina Austriaczka.
W 1785 roku został członkiem Akademii FrancuskiejLes membres du passé dont le nom commence par R.
Przypisy
Źródło Historia Dyplomacji Polskiej – tom II 1572–1795, PWN Warszawa 1981, s. 515.
Bibliografia Mémoires du ministere du duc d'Aiguillon (2nd ed., Paris and Lyons, 1792), prawdopodobnie napisane przez J.L. Soulavie Henri Carré, La Chalotais et le duc d'Aiguillon (Paris, 1893) Marcel Marion, La Bretagne et le duc d'Aiguillon (Paris, 1898) Barthèlemy Pocquet, Le Duc d'Aiguillon et La Chalotais (Paris, 1901–1902) Jules Flammermont, Le Chancelier Maupeou et les parlements (Paris, 1883) Frédéric Masson, Le Cardinal de Bernis (Paris, 1884)
Kategoria:Książęta Królestwa Francji Kategoria:Pierwsi ministrowie królów francuskich Kategoria:Sekretarze wojny (Francja) Kategoria:Francuscy ministrowie spraw zagranicznych Kategoria:Francuscy politycy Kategoria:Ludzie urodzeni w Paryżu Kategoria:Marszałkowie Francji Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Ducha Kategoria:Urodzeni w 1720 Kategoria:Zmarli w 1788