Santi Buglioni, właśc. Santi di Michele Viviani (ur. 20 grudnia 1494 we Florencji, zm. 27 listopada 1576 tamże) – włoski rzeźbiarz, spadkobierca sekretów pracowni rzeźbiarskiej (wł. bottega) innej włoskiej rodziny – Della Robbich. Pracował dla florenckiego rodu Medyceuszy.
Życiorys Santi uczył się rzemiosła rzeźbiarskiego u boku swego wuja ze strony ojca Benedetta Buglioniego aż do jego śmierci w 1521. Po wuju odziedziczył zobowiązania związane z dokończeniem zamówionych dzieł, stając się przy ich wykonywaniu coraz to bardziej samodzielnym. Po śmierci Giovanniego della Robbia w 1529 był jedynym spadkobiercą sekretów bottegi przy Via Guelfa we Florencji. Zapewne już wtedy zrodziła się legenda dotycząca wykradzenia receptur, którą potem przytoczył szesnastowieczny histograf sztuki Giorgio Vasari. Rodzina Buglionich miała wejść w posiadanie owych przepisów, według których w pracowni Della Robbich wytwarzano masę ceramiczną, posługując się kobietą pracującą w domu Della Robbich. Miało do tego dojść w roku 1529, kiedy Luca della Robbia wyjechał wraz ze swą drugą żoną Bartolomeą di Leonardo Altoviti do Francji z obawy przed epidemią dżumy.