thumb|left|200px|Robert Bruce i Elżbieta de Burgh Elżbieta z Burgh, ang. Elizabeth de Burgh (ur. ok. 1289 w Dunfermline, zm. 27 października 1327 w zamku Cullen) – królowa Szkocji jako druga żona króla Roberta I Bruce'a.
Urodziła się w Dunfermline, w Fife, w Szkocji jako trzecia córka potężnego Ryszarda Óga de Burgh, drugiego earla Ulster (Óg znaczył Młodszy), i jego żony – Małgorzaty de Guines (zm. 1304). Jej ojciec był Irlandczykiem i bliskim przyjacielem króla Anglii – Edwarda I. Miała liczne rodzeństwo: Aveline, Eleanor, Waltera de Burgh, Jana de Burgh, Matildę, Tomasza de Burgh, Catherine, Edmonda de Burgh i Joan.
Królowa Szkocji Elżbieta prawdopodobnie poznała Roberta Bruce'a na angielskim dworze królewskim, a poślubiła go w 1302, w Writtle, obok Chelmsford (w Esseksie, w Anglii). Robert razem z Elżbietą zostali koronowani na króla i królową Szkocji w Scone, 27 marca 1306. Koronacja ta odbyła się w nerwowej atmosferze (król Anglii sam zgłaszał pretensje do tronu Szkocji) i Robert od razu wysłał żonę razem z innymi członkami jego rodziny do zamku Kildrummy, pod opiekę swojego brata Nialla. Po porażce Szkotów w bitwie pod Methven, 19 czerwca 1306 Anglicy zaczęli oblegać zamek i w końcu go zdobyli. Książę Niall został powieszony i następnie ścięty, tak jak wszyscy mężczyźni w zamku.