W 1908 Gibran wyjechał na dwa lata do Paryża, gdzie studiował sztukę na Académie Julian. Zawiązał wówczas znajomość z Auguste’em Rodinem. W 1910 powrócił do Bostonu, a dwa lata potem przeniósł się do Nowego Jorku i oddał się twórczości pisarskiej oraz plastycznej. Działał wśród emigracyjnej inteligencji arabskiej, zakładając m.in. Ar-Rabita al Kalamijja („Ligę Ludzi Pióra”), która zrzeszała pisarzy szkoły syryjsko-amerykańskiej. W 1918, chcąc dotrzeć do szerszej grupy czytelników, zaczął pisać większość swoich dzieł w języku angielskim.
Zmarł 10 kwietnia 1931 na marskość wątroby. Zgodnie z jego wolą jego prochy zostały w tym samym roku przewiezione do rodzinnego Baszarri i złożone w klasztorze Mar Sarkis, gdzie obecnie znajduje się muzeum poświęcone artyście. W Stanach Zjednoczonych pisarza upamiętniono m.in. pomnikiem w Waszyngtonie, oraz pamiątkową tablicą w Bostonie.
Wybrane dzieła Po arabsku Nubthah fi Fan Al-Musiqa (1905) Ara’is al-Murudż (1906) al-Arwah al-Mutamarrida (1908) Połamane Skrzydła (al-Ajniha al-Mutakassira, 1912); wydanie polskie: 2012 Dam’a wa Ibtisama (1914) al-Mawakib (1919) al-‘Awāsif (1920) al-Bada’i’ waal-Tara’if (1923)