Juan Nepomuceno Almonte (ur. 15 maja 1803 w Nocupétaro w stanie Michoacán, zm. 21 marca 1869 w Paryżu) – meksykański urzędnik, wojskowy i dyplomata. Uczestnik bitwy o Alamo podczas rewolucji teksańskiej (1835–1836), lider konserwatystów w Meksyku w 1860.
Młodość i początki kariery Almonte urodził się w Nocupétaro, w dystrykcie Caracuaro, w stanie Michoacán. Był nieślubnym synem katolickiego duchownego Joségo Maríi Morelosa y Pavon, który walczył w rewolucji przeciw Hiszpanii. Część źródeł podaje, że matka, Brigida Almonte, była Indianką. Zgodnie z ówczesną tradycją, jako dziecko nieślubne, nosił nazwisko matki. 9 sierpnia 1814 jego ojciec został generałem i dowódcą brygady z powodu „dzielności, gorliwości, honoru i talentu”. W 1815 Almonte został wysłany do Nowego Orleanu w Luizjanie, gdzie zdobył wykształcenie, nauczył się angielskiego, a następnie pracował w handlu jako urzędnik. Gdy 22 grudnia 1815 jego ojciec został stracony we wsi San Cristobal Ecatepec, Almonte wrócił do Meksyku.
W latach 1822–1824 Almonte był w sztabie lidera separatystów Joségo Trespalaciosa w Teksasie. W tym też czasie został wysłany w delegacji meksykańskiej do Londynu. Almonte pomógł ambasadorowi Josému Michelenie w negocjacjach traktatu handlowego z Anglią.