Jako ostatni opisany został Brachytrachelopan – w 2005. Holotypowe znalezisko leżało 25 km w kierunku pomiędzy północą a północnym wschodem od wioski Cerro Cóndor, na szczycie wzgórza, wśród piaskowców powstałych z osadów rzecznych formacji Cañadón Cálcareo. Odkrycia dokonał poszukujący zaginionej owcy Daniel Mesa. Na pamiątkę tego zdarzenia ukuto nazwę zwierzęcia. Epitet gatunkowy pochodzi wprost od jego nazwiska, nazwa rodzajowa zaś pochodzi z greki i bierze źródłosłów od brachytrachelos, co oznacza "krótkoszyi" (odnosi się do krótkiej jak na zauropoda szyi zwierzęcia) i od Pana. Pan (Παν) był w mitologii greckiej żyjącym w Arkadii bóstwem opiekującym się trzodami i pasterzami o postaci na pół ludzkiej, na pół zwierzęcej.
Systematyka thumb|left|Drzewo rodowe diplodokokształtnych wedle Sereno i współpracowników, 2007 W przeszłości dikreozaura umieszczano w rodzinie diplodoków. W 1990 McIntosh zaliczał do tej rodziny oprócz niego szereg rodzajów: amficelias, apatozaur, barozaur, cetiozaurysk, diplodok, Dystrophaeus, kwezytozaur, nemegtozaur, rebbachizaur, sejsmozaur, superzaur. Już w następnym roku ukazała się jednak publikacja autorstwa Salgado i Bonaparte, która umieszczała dikreozaura w swej własnej rodzinie.