Badania Rauhuta z 2005 potwierdziły więc monofiletyzm rodzaju dikreozaur, jak również bliższe jego pokrewieństwo z brachytrachelopanem niż z amargazaurem. Poglądowi Salgado przeczą także badania morfometryczne kości ramiennej i udowej obu gatunków dikreozaura, amargazaura i brachiozauryda Giraffatitan przeprowadzone przez Danielę Schwarz-Wings i Nico Böhma. Poza tym dikreozaur wydaje się bardziej bazalny od amargazaura, nie dorównuje mu w długościach rozwidlonych wyrostków kręgów ani wyrostka skrzydłowatego. Również Carballido i wpółpracownicy (2010) popierają silne pokrewieństwo pomiędzy dikreozaurem i Brachytrachelopan, bliższe niż pomiędzy złożonym z nich dwóch kladem a amargazaurem.
W 2010 Whitlock wpadł na pomysł zaliczenia do dikreozaurów rodzaju suwasea. W 2014 zespół naukowców pod kierunkiem Pablo Galliny opisał nowy rodzaj Diplodocinae Leinkupal. Przeprowadził zarazem analizę filogenetyczną, w której uwzględnił liczne rodzaje zauropodów z różnych grup. W tym badaniu Suuwassea uznana została za najbardziej bazalnego członka rodziny dikreozaurów.