W dzień po przybyciu do Paryża, 6 października 1939 r. zameldował się w polskiej stacji zbornej w koszarach Bessières. 22 października 1939 r. stawił się w Obozie Wojska Polskiego w Coëtquidan. Pierwszy przydział kierował go do 1 Dywizji Piechoty (później Grenadierów). W grudniu 1939 r. uzyskał nominację na stanowisko dowódcy 3. kompanii II batalionu 2 pułku piechoty. W lutym 1940 r. wraz z całym II batalionem przeszedł do nowo tworzonej Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich. 21 kwietnia 1940 r., w Plougastel koło Brestu, przed załadunkiem w drogę do Norwegii, otrzymał z rąk naczelnego wodza gen. dyw. Władysława Sikorskiego awans na rotmistrza.
7 maja 1940 r. Brygada osiągnęła Harstad, na północ od Narwiku. 16 maja 1940 r. I Półbrygadę SBSP, a wraz z nią batalion Zamoyskiego, przerzucono na półwysep Ankenes. 28 maja 1940 r. rtm. Zamoyski poprowadził atak swojej 3. kompanii na Ankenes-Haugen. W wyniku ciężkiego ostrzału niemieckiego kompania poniosła duże straty (blisko 50 poległych i rannych). W krytycznym momencie walki rtm. Zamoyski osłaniał odwrót obrzucając atakujących Niemców granatami (za ten czyn został później odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari). Ze względu na krytyczną ocenę dowodzenia Zamoyskiego, 30 maja 1940 r. dowódca Brygady gen. bryg.