Przez dwie kadencje zasiadała w Miejskiej Radzie Narodowej w Łęczycy (w tym przez jedną kadencję w Prezydium Rady). Należała do grona współzałożycieli łęczyckiego oddziału Towarzystwa Naukowego Płockiego.
Zmarła w wieku 85 lat i została pochowana w grobowcu rodzinnym na cmentarzu rzymskokatolickim w Łęczycy. Była odznaczona m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Złotym Krzyżem Zasługi. Na Zamku Kazimierzowskim w Łęczycy odsłonięto poświęconą jej tablicę pamiątkową. Imię Grodzkiej otrzymała jedna z ulic Łęczycy oraz Zespół Szkół Zawodowych nr 2 (w 2005).
We wspomnieniach uczniów zapisała się jako nauczycielka, która „posiadała nie tylko rozległą wiedzę humanistyczną, ale miała umiejętność jej przekazywania” (Wojciech Dźwinacki, lekarz). „Niewysoka, szczupła, naturalna blondynka o nieprzeciętnej urodzie. Znakomita polonistka, wymagająca, czasem oschła i ironiczna” (prof. Tadeusz Gałamon, chemik). „Ukazywała młodzieży powojennej w Łęczycy piękno języka polskiego i piękno polskiej i obcej literatury. Z całą głębią znajomości przekazywała rzetelnie zawartą w niej prawdę, patriotyzm i religijność” (J. Sobczak, ksiądz katolicki). „Jej lekcje były rozmową przyjaciół o wielkiej literaturze ojczystej XIX i początków XX wieku (...) Wychowała kilkadziesiąt roczników uczniów, którzy nigdy o swej Profesorce nie zapomnieli...