W 1115 r. zmarł mistrz Zhantang. Ta śmierć otworzyła dziesięcioletni okres w życiu, w którym Dahui był pełen zwątpienia w siebie, jak i w nauki chanu. Zetknął się on wtedy z wybitnym uczonym buddyjskim Zhangiem ShangyingiemZnany także jako Zhan Tangzun oraz Zhantang Zhun (Cleary). (1043–1122), którego poprosił o napisanie biograficznego epitafium (chiń. taming) dla swego nauczyciela. Zhang był byłym premierem, świeckim spadkobiercą mistrza chan Dongshuaia Congyuego (1044–1091), znawcą buddyzmu huayan oraz żarliwym obrońcą buddyzmu przed jego krytykami i politycznymi wrogami. W 1120 r. Dahui ponownie odwiedził Zhanga i przebywał z nim przez osiem miesięcy. Został także redaktorem zbioru mów Zhanga, do których wstęp napisał mistrz chan Juefan Huihong, z którym Dahui się zaprzyjaźniłMorten Schlütter. How Zen Became Zen. s. 105.. Zhang nadał mu także przydomek Miaoxi, który stał się jego imieniem i którego najczęściej używał mówiąc o sobie. Zhang polecił mu udać się do mistrza Yuanwu Keqina, którego klasztorem był Tianning w stolicy Bian (obecnie Kaifeng). W 1125 r. Dahui dotarł do mistrza i został jego uczniem. Jak sam wspomina, wątpił w niego jeszcze bardziej niż w innych nauczycieliMorten Schlütter. How Zen Became Zen. s.