W 1137 r. Dahui został wyznaczony przez cesarza państwa Południowej dynastii Song na opata rozbudowanego przez siebie klasztoru Nengren (Wanshou si) na górze Jing na zachód od stolicy Lin’an (Hangzhou). Klasztor ten stał się jedną z wiodących świątyń państwa. Nauki mistrza przyciągnęły wielką liczbę uczniów, która zwiększyła się z 300 mnichów do 1700. Miał później 2000 uczniów, a sam Dahhui zaczął być uważany za reinkarnację samego Linji Yixuana. Jego zasługą było odnowienie i rewitalizacja praktyki chan. Jednak jego zapatrywania polityczne spowodowały, iż w cztery lata później w 1141 r. został zesłany do kilku odległych miejsc na okres 15 lat. W 1155 r. zakończyło się jego zesłanie, które spędził nauczając, pisząc listy do różnych świeckich zwolenników i umacniając przyjaźnie z wieloma znanymi i mniej znanymi intelektualistami. Po powrocie z zesłania, w 1156 r. zaoferowano mu objęcie stanowiska opata w klasztorze na górze Asioki w Zhejiang po rekomendacji od mistrza caodong Hongzhi Zhengjuego. W 1158 r. powrócił do Hangzhou, do swojego dawnego klasztoru.

W 1161 r. poprosił o zwolnienie ze wszystkich oficjalnych funkcji i po wyrażeniu zgody przez cesarza udał się na górę Jing, gdzie ponownie został opatem Nengren si. W 1163 r. nowy cesarz Xiaozong obdarzył go tytułem Mistrz chan Wielkiej Mądrości – Dahui chanshi.