Pod jego wpływem byli także mistrzowie z Korei i Japonii. Z jego idei korzystał koreański mistrz Chinul (1158–1210) oraz mistrzowie japońscy: Dōgen, Musō Soseki (1275–1351) oraz Hakuin Ekaku (1686–1769). Jeśli chodzi o Dōgena, to wiadomo, że przez jakiś czas studiował on u mistrza chan Wuji Lepaia, ucznia Dahui Zonggao. Dahui napisał pracę na temat gong’anów zatytułowaną Zhengfa yanzang (正法眼藏 – Skarbiec Właściwego Oka Dharmy), czyli w j. jap. Shōbōgenzō. Zbieżność z dziełem Dōgena jest uderzająca.

Ze współczesnych mistrzów z pewnością korzystali z jego nauk Xuyun (1840–1959) oraz Shengyan.

Dahui rozpoczął krytykę „chanu cichego oświecenia” praktykowanego przez szkołę caodong w 1134 r.

Uważa się, że jego doktryna była bardziej spekulatywna niż kontemplatywna i że był zbyt błyskotliwym, aby być głębokim. Być może i to było przyczyną, że chan szkoły linji zaczął właściwie od niego powoli chylić się ku upadkowi, tak jak chan szkoły fayan upadał po mistrzu Yongmingu Yanshou.