Wynikało to z faktu, że działalność polityczna i społeczno-ekonomiczna stawała się od wiosny 1917, a zwłaszcza w 1918 zbieżna z żądaniami i nastrojami przeważającej części chłopów.
Lata 1918–1922 Na jesieni 1918 kiedy przegrana państw centralnych w wojnie światowej stawała się faktem, a jednocześnie rozpadały się struktury okupacji austro-węgierskiej stronnictwo od 1 listopada 1918 noszące nazwę PSL „Wyzwolenie” włączyło się do działań mających wyłonić władze odradzającego się państwa polskiego. Stąd partia poparła i współtworzyła lewicowy Tymczasowy Rząd Ludowy Republiki Polskiej, powstały 7 listopada 1918 r. w Lublinie, pod kierownictwem Ignacego Daszyńskiego. Przedstawiciele PSL „Wyzwolenie” mieli otrzymać pięć stanowisk: resort rolnictwa (Juliusz Poniatowski), resort spraw wewnętrznych (Stanisław Thugutt), resort oświaty (Gabriel Dubiel) oraz dwa stanowiska ministrów bez teki (Błażej Stolarski i Tomasz Nocznicki). Ostatecznie stanowiska ministrów otrzymali Poniatowski, Thugutt i Nocznicki, Stolarski został wiceministrem, zaś resort oświaty pozostał nieobsadzony
W skład gabinetu Jędrzeja Moraczewskiego weszło dwóch przedstawicieli PSL „Wyzwolenie” – Stanisław Thugutt (minister spraw wewnętrznych) i Tomasz Nocznicki (minister bez teki).