Okiem krytyki Dwoistość poetyckiego stylu Guida Reniego zadecydowała o popularności, jaką się cieszył u sobie współczesnych. W twórczości tego bolońskiego malarza odnajdujemy zadziwiającą harmonię, która w naturalny sposób łączy klasycyzm Rafaela z wymogami prawdy narzuconymi przez Caravaggio. Z tymi ostatnimi zapoznał się Reni uczęszczając do pracowni Carraccich. Zostały one jeszcze oczyszczone z wzniosłości, która przeciwna byłaby poszukiwaniom naturalnego piękna i artystycznej estetyki. Spośród wszystkich uczniów Carracich Reni był najbardziej udanym. Jeszcze dzisiaj wielu woli jego dzieła ze względu na ich delikatność i powab, które większe są u Reniego i przemawiają wyraźniej niż u innych (Des Avaux, 1666).
W 1741 Mariette pisał: szlachetność i kunszt, który Guido naniósł na sklepienia i płótna, w połączeniu z bogactwem kompozycji, uczyniły z niego cenionego malarza. Nie należy jednak myśleć, iż wszystko to nie związane było z jakimkolwiek trudem. O stałym rozwoju i pracy nad warsztatem świadczą dużych rozmiarów rysunki próbne, na których każdy detal był wcześniej przez malarza dokładnie studiowany. W rysunkach tych widać malarza, który nieustannie konsultował się z naturą. Nie wstydził się Reni używać swojego talentu do pokazywania rzeczywistości piękną.
W wieku XVIII doceniono także ostatnie dzieła malarza, w których postacie jakby rozmywały się w świetle.