W 1815 r., po porażce Napoleona, tytuł królewski w Holandii przyjął książę z dynastii Orańskiej – Wilhelm I. Amsterdam pozostał oficjalnie stolicą (do 1830 r. do spółki z Brukselą) Niderlandów, jednak rząd przeniósł się do swojej poprzedniej siedziby w Hadze. Od tego momentu Amsterdam zaczął się odradzać. Po powstaniu belgijskim, miał on monopol na handel z koloniami, a pozycja portu została jeszcze umocniona dzięki wybudowaniu Kanału Północnoholenderskiego i Kanału Morza Północnego. Liczba mieszkańców ponownie zaczęła rosnąć – w 1810 r. było ich 180 tys. a w 1900 już 520 tys. Wpływ na poprawę sytuacji finansowej miasta miała także rewolucja przemysłowa. W 1870 r. nastąpiła liberalizacja handlu z Indiami Wschodnimi. W tym samym roku dotarł też do Amsterdamu pierwszy ładunek diamentów z Afryki Południowej – co utrwaliło pozycję Amsterdamu na rynku diamentów. Dzięki tak dobrej sytuacji miasto stało się niezwykle atrakcyjne dla mieszkańców wsi, którzy przybywali do stolicy i tu szukali pracy w przemyśle. Miasto było przepełnione, a warunki w których pracowali i mieszkali robotnicy były niewystarczające. Rosło wśród robotników niezadowolenie, a wraz z nim w siłę rósł ruch socjalistyczny. Władze starały się stłumić socjalistyczne zapędy robotników i sięgały po drastyczne środki – w latach 80. i 90.