thumb|Porównanie powierzchni klatek filmowych standardu Super 35 (w formacie 2,39) i panoramicznych CinemaScope i Techniscope Super 35 (początkowo znany pod nazwą Superscope 235) – format obrazu filmowego wykorzystujący ten sam standardowy materiał światłoczuły 35 mm, ale o większej powierzchni klatki uzyskanej dzięki rezygnacji z optycznej ścieżki dźwięku analogowego.
Super 35 wywodzi się od jednej z wersji formatu panoramicznego SuperScope określonej specyfikacją Superscope 235 i opracowanej w 1954 przez wytwórnię Tushinsky Brothers dla RKO Radio Pictures. W przeciwieństwie do większości standardów filmu panoramicznego Super 35 wykorzystuje optykę sferyczną, a nie dużo droższą i cięższą anamorficzną. W 1982 Joe Dunton, autor zdjęć do brytyjskiego filmu dokumentalnego Dance Craze wykorzystał po raz pierwszy ten standard filmowy bazujący na Superscope, ale o klatkach bez zapisu dźwięku (tak jak w filmie niemym) i nieznacznie przesuniętą ku górze osią optyczną obrazu. Dwie powyższe cechy stanowią główny wyróżnik standardu Super 35.