Przy Korpusie znajdowały się także rodziny żołnierzy, które uciekły z ZSRR, chcąc uniknąć spodziewanych represji. Korpus pod dowództwem podpułkownika Pipgorry zyskał ponurą sławę swoimi okrucieństwami w czasie antypartyzanckich akcji pacyfikacyjnych na terenie ZSRR.
Na terytorium II Rzeczypospolitej Wraz z wycofującymi się z terytorium ZSRR wojskami niemieckimi Kałmucki Korpus Kawalerii trafił na ziemie polskie. Poniósł wówczas duże straty. Na obszarze Generalnego Gubernatorstwa uczestniczył m.in. w czerwcu 1944 r. w dużych operacjach Sturmwind I i Sturmwind II, realizując z reguły zadania pomocnicze. Walczył między innymi przeciw 27 Wołyńska Dywizja Piechoty Armii Krajowej. Podczas walk na Lubelszczyźnie w lipcu 1944 zabity został Otto Wierba, dowodzący Kałmuckim Korpusem Kawalerii. Pacyfikował wówczas wsie w Lasach Janowskich i Puszczy Solskiej. Zajęcie Lubelszczyzny przez Armię Czerwoną z pomocą Armii Krajowej przerwało brutalne pacyfikacje i zbrodnie dokonywane przez Kałmuków na ludności cywilnej, zmusiło też Korpus do wycofania się na Kielecczyznę, w czasie okupacji niemieckiej należącej do dystryktu radomskiego.