W judaizmie W Biblii hebrajskiej, wśród imion Bożych, znajdują się bardzo liczne zawołania Boga, mówiące o Jego naturze. Jednym z częściej występujących jest wyrażenie Stwórca nieba i ziemi (Rdz 14,19.22) oraz Stwórca Izraela (Iz 43,15 – być może trzeba to poprawniej odczytywać jako Mocny Izraela; por. Iz 1,24). W tradycji judaizmu istnieje stałe przekonanie, że Bóg stworzył świat z niczego. Średniowieczny autor Jehuda Halewi w swym dziele Kuzari wyraził przekonanie, że według tradycji judaizmu opis stworzenia świata w Księdze Rodzaju 1–3 należy rozumieć jako stworzenie z niczego (łac. creatio ex nihilo). Podkreślił, że mimo iż tekst biblijny nie wyklucza interpretacji, że Boże dzieło stworzenia było nadaniem odwiecznej materii, będącej w stanie chaosu, uporządkowanej formy – tradycja Izraela rozumiała, że Bóg stwarzając świat, powołał do istnienia także materię, której wcześniej nie było. Inaczej uważał neoplatonizm, uznając odwieczność pierwszej materii. Jednak, według Halewiego, kultura grecka opierała się na samym tylko rozumowaniu i wiedzy, a więc mądrości filozofów greckich brakowało wsparcia ze strony Boga, które mieli Prorocy IzraelaPor. . Innego zdania jest Maren R. Niehoff.