p.n.e.) zaczęły przewiązywać je pod piersiami.
Chiton dorycki był zasadniczo ubiorem męskim (m.in. wojownicy nosili go pod pancerzem przeciw otarciom ciała), jakkolwiek kapłani i dostojnicy chętnie występowali w chitonach jońskich (chitón poderes), niekiedy nawet z trenami. Ta tradycyjna długa tunika stanowiła strój uroczysty i obrzędowy – także śpiewaków czy uczestników zawodów sportowychJak np. delficki auriga, odziany w tradycyjny, biały ksystis z drobnymi fałdami (R. Flacelière: Życie codzienne w Grecji…, dz. cyt., s. 137).; niekiedy pozostawiano w niej długie rękawy, zszyte jak w ubiorze perskim.
Prostszą i uboższą wersją chitonu było eksomis (ἐξωµίς), noszone przez pracujących fizycznie (rzemieślników, chłopów, niewolników). Była to skrócona, lekka i luźna szata, dla swobody ruchów spięta zazwyczaj tylko na lewym ramieniu.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ubiory starożytnej Grecji