Elżbieta Bawarska (ur. ok. 1227 w Landshut, zm. 9 października 1273 w Tyrolu) – królowa Niemiec i Sycylii, córka księcia Bawarii Ottona II Wittelsbacha i Agnieszki, córki Henryka V, hrabiego palatyna Renu.

Książę Otton należał do przeciwników politycznych cesarza Fryderyka II. Jednak w 1241 r. zmienił front i doszedł do porozumienia z cesarzem. Aby umocnić nowy sojusz Otton i Fryderyk zadecydowali o małżeństwie swoich dzieci. Elżbieta miała poślubić Konrada IV (1228–1254), syna Fryderyka i jego drugiej żony Jolanty Jerozolimskiej, córki Jana z Brienne. Ślub Elżbiety i Konrada odbył się 1 września 1246 r. w jej rodzinnym Landshut. Małżonkowie mieli razem jednego syna: Konradyn (1252–1268), król Sycylii i król Jerozolimy.

Od momentu ślubu Elżbieta zyskała prawo do tytułu królowej Niemiec. Po śmierci swojego teścia w 1250 r. została również królową Sycylii. Przebywała w Niemczech ze swoim synem, podczas gdy mąż walczył we Włoszech z papieżem Innocentym IV. Konrad zmarł 21 maja 1254 r. z powodu malarii. 2-letni Konradyn został dziedzicem koron Sycylii i Jerozolimy.