Rafał Skolimowski (ur. 24 października 1781 w Wojnowie, zm. 14 kwietnia 1848 w Warszawie) – polski duchowny katolicki, matematyk.
Życiorys Ksiądz Skolimowski pochodził z rodziny szlacheckiej i pobierał pierwsze nauki w rodzinnym dworze na Podlasiu. Ukończył szkołę średnią u pijarów w Drohiczynie. W latach 1799–1803 uczęszczał do Seminarium Duchownego w Janowie Podlaskim. Początkowo uzyskał tylko święcenia diakona i działał do 1805 jako profesor w swym seminarium. Święcenia kapłańskie otrzymał w roku 1805. Cztery lata później przeniósł się do Warszawy, w wieku lat 29 został profesorem Liceum Warszawskiego, w którym wykładał historię i matematykę. Uzyskawszy stypendium rządowe, wojażował w latach 1815–1818 po Europie, studiując matematykę w Berlinie i Paryżu. Po powrocie do Polski został mianowany profesorem matematyki i algebry na Królewskim Uniwersytecie Warszawskim. W roku 1820 otrzymał doktorat filozofii po publicznej obronie rozprawy De motu planetarum circa solem.